بسم الله

سلام عليکم

با نهايت احترام به همه ي شهداي هشت سال مردي و دليري و با عرض ارادت به بازماندگان آن دوران .....

.........................................................................................................................................

نمي دانم چرا حقير به هر عملي اقدام مي نمايد مصائبش جلوتر از خودش رفته است . چند روز پيش که دوباره سرمان گول ماليده شد و قصد کرديم دوباره تجربه ها را تجربه نماييم ،رفتيم سراغ جعبه جادو جمبل دوست داشتني ، تيليويزيون ( نوشتنش هم مصيبت است!) . شبکه اول فيلم سيبنمايي به اسم «رابطه» را پخش و پلا مي نُمود . ماجراي خانواده ايي شامل يک گل پسر و گل دختر و مادر خانواده . پدر خانواده در جبهه مفقود الاثر شده و پسر خانواده گرچه مطمئن است  پدرش شهيد شده است! قصد دارد پدر را بيابد.  دختر خانه هم نمي خواهد بپذيرد که پدرش شهيدشده است. و البته نقش منفعل و مجهولي  به نام مادر هم در گوشه کنارها سرک مي کشد. در همه ي چهره هاي فيلم ايمان و تقوي به شدت توي ذوق ميزند . مادر دفترچه خاطرات فانتزي 40 برگ با کلاسي را به پسرش مي دهد و مي گويد که پدرت خواسته  اين را در سن 25 سالگي به تو بدهم (چون در اين سن به اعتقاد پدر آقايان به بلوغ رسيده اند درس مي خوانند و سربازي مي روند و مي توانند زندگي اي !!! را ااداره کنند (البته پسر بابا فقط درس مي خواند و گويا پدر درست حساب و کتاب ننموده بود....)

 دست بر قضا يکي از دوستان پسر، استادي را به او معرفي مي کند که قبلا در جنگ بوده و فکر مي کند که بتواند به آنها کمک کند.

و به مدد هنر فراوان کارگندان محترم  بعد کمدي فبلم به شدت تقويت مي شود.

در همان صحنه آشنايي با استاد ،پسر با استاد برخورد مي کند و دفتر خاطرات پدر از دست پسر روي زمين مي افتد استاد آن را بر مي دارد و به نظرش آشنا مي آيد( پروردگارا از اين حافظه ها به ما هم ارزاني فرما ).ذکر اين نکته هم لازم است که دفتر خاطرات شهيد همانطور که عرض نمودم يک دفتر با جلد فانتزي(!) با کلاس 40 برگ است که خيلي نو به نظر مي آيد..

دختر استاد از پدرش مي خواهد که به پسر جوان که دست بر قضا هنوز به امر ازدواج تن در نداده در اين پروژه کمک کند تا شايد سوژه اي براي روومان اش بيابد.(دختر که به نظرنمي آيد سن و سالي هم داشته باشد يک نويسنده معروف است!)

در تمام صحنه هاي  فيلم حتما اين دو نوگل نشکفته را بدون استثنا مي بينيد. در اوتوبان، در ماشين  و در پمپ بنزين ،در پارک و در منزل جانبازي که از همرزمان پدر است .  پسرکه شديدا از وضع جانباز آزرده خاطر شده  از همسر جانباز شيميايي به علت نزول اين مصيبت جانکاه بر سرشان دلجويي نموده و بيان مي دارد: «خدا صبر بده» !!!!

پسر جوياي پدر و دختر جوياي سوژه !!! در پارک که احتمالا محلي بوده که پدر درجنگ از آن عبور کرده يا رد پاي پدر در آن حوالي ديده شده !! لفظا درگير شده و چون شرايط و زمان اندک، اقتضا مي کند يکديگر را با ضماير و افعال مفرد مي خوانند و دخترک از اين فرصت استفاده نموده و يادآوري ميکند که پدر او هم جانباز شيميايي است که مبادا پسرک وهم برش دارد که فقط خودش با جامعه خانواده شهدا و جانبازان نسبتي دارد.دست آخر طي يک صحنه درام دخترخانم نويسنده معروف قهر مي کند....( همه گريه کنيد........)

در حين اين گشت و گزار (ببخشيد جست و جو و تحقيق) پسر با دوستان پدر آشنا مي شود که همگي بدون استثتا يا استادند و جانباز شيميايي يا خيلي پولدارند و جانباز شيميايي  و اگر خودشان هم جانباز نباشند حتما همسرشان جانباز مي باشد .

يکي از دوستان پدر که (به نقل از خود جناب مايه دار) به پشتوانه صداقت و بي اعتناييش به مال دنيا (التماس ريا برادر) به مال و مکنتي رسيده ماشيني به پسر هديه مي کند.

بقيه قصه چيزي براي نقل ندارد جز اينکه پسر در آخر ،نواري را  که از صحبت هاي پدر در خط مقدم ضبط شده است مي يابد . و در يک جمع صميمي از تمام بازيگران محترم آن را گوش مي نمايند..

نوار ضبط شده داراي چنان کيفيتيست که بنده به گمانم آمد در استديوي خط مقدم ! ضبط شده بود.

و پدر در نوار از خدا مي خواهد که جنازه اش يافته نشود و....

دخترک که تا بحال باورش نمي شد پدرش شهيد شده ار اتاق بيرون ميزند . دختر استاد به دنبالش مي رود و پسر هم بعد چند لحظه به آنها ملحق مي شود. دختر استاد گويي که در ميتينگ انتخاباتي صحبت ميکند از دختر ميخواهد به شهادت پدرش افتخار کند دختر هم قبول ميکند (ما هم همين طوري خاله خاله بازي مي کرديم....)

و بعد که قضاياي کم اهميت شهادت پدر و حس يتيمي و بي پدري دختر رفع و رجوع ميشود پسر از دختر استاد اجازه مي خواهد تا مطلبي را بگويد .

« خانم ... شما دراين مدت مثل يک خواهر ! به من کمک کرديد ، خواستم  بگم اگه ممکنه اين رابطه خواهر و برادري بين من و شما ادامه پيدا کنه.»

و قيافه دختر استاد که همه ي رشته هايش را پنبه مي بيند به اندازه قيافه اعضاي خانه که ازخنده روي زمين به خود مي پيچيدند ديدني نيست.

نتيجه اخلاقي:

1- به همه آناني که بر بنده خورده! مي گيرند که چرا توي سر مال ميزني مي خواستي نگاه نکني : اين خواسته تا وقتي حتي يک تک قراني از حقوق پدر بزرگوار تحت عنوان ماليات بردرآمد! به کيسه جعبه جادو جمبليها واريز مي شود محقق نخواهد شد شرمنده. 

2- حتي شهدا هم نمي توانند پيش بيني درستي از آينده فرزندان نسل سوميشان داشته باشند.

3- در نوبت اول در ديدار با اساتيد به آنها تنه بزنيد شايد آشنا دراومديد....

4- براي نويسندگي سن و سال مهم نيست براي جور شدن قصه فيلم مي شود ره صد ساله را يک ساعته هم رفت و در جواني نويسنده اي معروف شد.

5- يافتن پدر بعد از 25 سال آنفدر حياتي است که لازم است از صبح تا غروب تهران ! را زير پا بگذاريد . شما که اصلا کار ديگه اي نداريد.

6- گل عزيز است غنيمت شماريدش صحبت (حتي در پارک....)

7-  از کليه دست اندر کاران متشکر بوده که از هر موضوعي اسباب خنده خلق الله را فراهم مينماييد ما که کم آورديم  ..... 

اما سخني با شما جناب مهندس ! برادر ما هنوز ظرفيت اين همه خوشحالي و خنده را نداريم  بعضي وقت ها به جاي خنده بغض ميکنيم......

...........................................................................................................................

ته نوشت: نگوييد چرا زود به زود به روز ميکنم ! خوب چه اشکالي دارد نهايتش اينست که کار حرفه ايي محسوب نمي شود ولي بنده اصلا در نزديکي حرفه اي بودن هم نيستم چه برسد به اينکه بخواهم حرفه اي بنويسم .تازه از کجا معلوم که ديگر فرصتي براي نوشتن و به روز بودن پيدا شود احتمال اينکه درسراي باقي هم بتوانم برايتان منبر بروم که ..... با دهان پر از سرب داغ و قير و آسفالت پخته که هم نمي شود حرف زد مي شود؟ پس تحمل نماييد لطفا.....

...........................................................................................................................

يا زهرا (سلام الله عليها).

بسم الله

سلام عليکم

دخترک کلاس اولي بود . چندي روزي بود که مهمان داشتند. دخترک هميشه از اومدن مهمون خوشحال ميشد. اين بار هم.....راديو به خواست پدر مثل هر روز روشن بود و قرار بود اخبار بگه...مارش اول اخبار هميشه دخترک را مضطرب مي کرد . خودش هم تا آن زمان نمي دانست چرا از اخبار مي ترسد.در عرض چند ثانيه همان آقاي هميشگي خبر را خواند ...... مادر بر سرش مي زد و گريه مي کرد و بابا بي اختيار از خانه بيرون رفت و مهمان ها....... دخترک مانده بود چه کند نه مثل مادر بود نه مثل مهمانها .مثل بابا هم نمي توانست از خانه بيرون برود. آنکه رفته بود را مي شناخت. دخترک يادش امد بچه هايي را که پدر روي سرشان دست کشيده بود و توي تلويزيون نشونشون داده بودند....يادش امد اول کتاب هاي مدرسه اش پدر با او و همکلاسي هايش هم حرف زده بود و با دوستاش کلي ذوق کرده بودند چقدر بزرگ شدن که پدر با اونها هم حرف زده .......

از مهمون ها که به مادر توجه نمي کردند و هنوز داشتند صبحانه مي خوردند بدش آمد.فکر کرد: لابد با پدر قهرن.حتما اول کتاباشون باهاشون حرف نزده براي همينم باهاش قهرن....فکر کرد بره بگه: پدر ديگه رفته باهاش قهر نباشيد.اما مامان گفته بود: بايد با مهمون ها خيلي مهربون باشي...از اولش هم ازاين مهمونا مي ترسيد چون اونا خيلي بزرگ بودن با بچه ها هم بازي نمي کردن فقط با بابا حرف ميزدن......

بقيه اخبارو گوش نکرد اما يکي از مهمونا گفت تا يک هفته مدرسه ها تعطيلن . .....

مهمونا مي خواستن برن خونه هاشون که از خونه دخترک خيلي دور بود.دخترک هم خوشحال بود که دارن ميرن و ديگه مامانو مسخره نميکنن و هم ناراحت چون دوباره توي اون ساختمون سيماني جاييکه همه باباها پليس بودن تنها مي موند....

براي بدرقه مهمونا بايد مي رفتن شهر . دخترک رفتن به شهرو دوست داشت. اما اين بار شهر مثل قبل نبود خيلي شلوغ بود و سياه. مغازه هايي که دوستشون داشت همه بسته بودن. آدماي زيادي روي زمين نشسته بودن و گريه مي کردن. حال بعضياشونم خيلي بد بود . مامان رفت براي يکيشون آب آورد اما اون تا چشماشو باز کرد شروع کرد به داد زدن و گريه کردن. دخترک ترسيد.خواست بره بابا رو  پيدا کنه که مامان دستشو گرفت و نشوند کنار خودش.....

از اون روز به بعد بالاي برگه هاي امتحاني دخترک اين جمله نقش مي بست....اماما راهت ادامه دارد.......

...................................................................

از آن زمان و آن روزها چندسالي مي گذرد

مهمان هاي آنروز يا به ديار باقي رانده شدند يا هنوز در دنياي خود دست و پا ميزنند....

دخترک ديگه از اونا نمي ترسه چون اونا ديگه خيلي بزرگ نيستند و حالا بچه ها با اونا بازي نمي کنن.

هنوز هم همون جمله بالاي برگه هاي امتحاني دخترک نوشته مي شه اما دبگه معلوم نيست زير اين برگه ها هميشه نمره بيست بذارن.......

.................................................................

پي نوشت: اطلاع يافتم فردي با آي دي بنده اقدام به چت مي نمايد.اخطار مي دهم چنانچه باز هم به اين عمل غير انساني اش ادامه دهد حقير نيز ساکت ننشسته و گوش مالي درخوري را تقديمش خواهم نمود....(حتي شما جناب علي قلي ميرزا خان شمس الدوله...)

بسم الله

سلام عليکم

در اين روز ها چيزي نمي گويم .چرا که اين زمان ، زمان متذکر شدن است و نه زمان حرف زدن و نه حتي زمان انديشيدن که انديشيدن زمان ندارد و فاطمه محدود به زمان نيست که در زمان ياد شود و به مناسبت انديشيده شود.
اين روزها زمان تذکر است تذکر به اينکه : ميداني که فاطمه براي چه فاطمه است؟ مرضيه است؟ صديقه است؟ شهيده است؟ مي داني؟
متذکر شوم به خودم که اينها که تو در محدوده تاريخ و روز و ساعت مي بيني مناسبت نيستند، تذکراتند. که بداني که فاطمه آن همه را به جان نخريد که دستمايه گريه هايت را قراهم کند که گريستن گر چه توانايي مي خواهد اما کار سختي هم نيست و دستمايه اي با اين عظمت نمي خواهد و گريستن بي معرفت خود جهالتيست که داغش سوزانتر از هر داغيست.
اشک ريختن و رفتن به مجلس عزاي فاطمه اگر چه خود تذکر و يادآوري ايست اما هرگز مپندار که فاطمه از تو تنها اينها را مي خواهد که اين تصور خود جفاي بزرگيست بر فاطمه. حب فاطمه را در دل داشتن گر چه خوب است اما فاطمه تنها دوستدار و ارادتمند نمي خواهد بلکه ارادتمند فهيم مي طلبد ‍، دوستدار جان فدا مي خواهد.

 فاطمه مي خواهد که بداني که اين تويي که به معرفت فاطمه نيازمندي و اگر مي گريي بر بي معرفتي هم نوعانت مي گريي فاطمه مي خواهد تو فاطمي باشي و فاطمي بودن تنها گريستن نيست که اين کوچکترين هزينه ي فاطمي بودن است.

اين روزها تنها (به خودم) متذکر مي شوم که مپندار بسيار بر شهادت فاطمه اشک ريختم و تمام و مرا مستقيم به بهشت داخل ميکنند که احساس سوختن به تماشا نمي شود .......بايد خود بسوزي تا بداني فاطمه چرا فاطمه است.صديقه است ، طاهره است ، مرضيه است ، شهيده است.......

السلام عليک ايتها الصديقه الشهيده